Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2020

Να μελετούμε τον λόγο του Θεού († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

 


Είναι πολύ ωφέλιμο στην ψυχή μας να έχουμε όλοι το Ευαγγέλιο στο σπίτι μας. Και, εκτός από την προσευχή που πρέπει να κάνουμε κάθε πρωί και κάθε βράδυ, να έχουμε την καλή συνήθεια, την αγία συνήθεια να διαβάζουμε και από το Ευαγγέλιο, από την Αγία Γραφή γενικότερα, ιδίως από το Ευαγγέλιο, δυο-τρεις σελίδες κάθε μέρα, έχοντας την συνείδηση ότι αυτό που διαβάζουμε είναι ο λόγος του Θεού. Κι εμείς το διαβάζουμε για να δούμε τι θέλει ο Θεός από εμάς. Δεν διαβάζουμε για να αποκτήσουμε γνώσεις, όπως διαβάζουμε ένα άλλο βιβλίο, ή για να περάσουμε την ώρα μας, αλλά διαβάζουμε για να φωτιστούμε να δούμε τι θέλει ο Θεός, ποιο είναι για εμάς το θέλημα του Θεού.

Κι έτσι, όταν διαβάζουμε θέλοντας να μάθουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για εμάς, η μελέτη αυτή είναι μελέτη σωτηρίας και πνευματικής μας βοηθείας. Γι’ αυτό, ας κάνουμε αυτόν τον αγώνα. Έχουμε τόση ώρα στη διάθεσή μας κάθε ημέρα. Ας αφιερώσουμε και λίγη ώρα στη μελέτη του λόγου του Θεού.

Βέβαια η μελέτη του λόγου του Θεού δεν είναι μόνο το Ευαγγέλιο, αλλά είναι και οι Βίοι των Αγίων, οι οποίοι είναι το εφαρμοσμένο Ευαγγέλιο, διότι οι Άγιοι δεν έκαναν κάτι άλλο στη ζωή τους, παρά εφάρμοζαν το Ευαγγέλιο. Και όταν διαβάζουμε τους Βίους των Αγίων, τα έργα των Αγίων, βλέπουμε πώς οι Άγιοι βίωσαν το Ευαγγέλιο, τον λόγο του Θεού και παίρνουμε κι εμείς παράδειγμα να βιώσουμε έτσι τον λόγο του Θεού.

Εξαρτάται έτσι από εμάς τι ζωή θα ζήσουμε. Αν θα διαλέξουμε μία ζωή αδιαφορίας για την ψυχή μας, πνευματικής ψυχρότητος, ή θα διαλέξουμε μία ζωή αγάπης για τον Θεό, πόθου για να γνωρίσουμε το θέλημά Του.

Να μελετούμε το Ευαγγέλιό Του, τις Γραφές, τους Πατέρες, ώστε καθημερινά να έχουμε τροφή πνευματική, διότι, όπως καθημερινά δεν μπορεί να ζήσει το σώμα χωρίς υλική τροφή, έτσι δεν μπορεί να ζήσει η ψυχή χωρίς πνευματική τροφή, χωρίς λόγο Θεού. Η ψυχή, αν δεν τρέφεται από τον λόγο του Θεού, τρέφεται από τα κεράτια των χοίρων με τα οποία τρεφόταν και ο άσωτος υιός.

Η ψυχή του ανθρώπου επιποθεί να τραφεί με κάτι το πνευματικό. Κι αυτό ή θα είναι ο λόγος και η αλήθεια του Θεού, ή θα είναι τα μάταια και αμαρτωλά πράγματα αυτού του κόσμου.

Η αλήθεια είναι ότι, επειδή σήμερα δεν διαβάζουμε τον λόγο του Θεού, και όμως πρέπει κάτι να διαβάσουμε, διαβάζουμε τις εφημερίδες, τα περιοδικά· που μπορεί και να μην είναι άσχημα, να μην είναι κακά πράγματα αυτά που διαβάζουμε, αλλά δεν είναι όμως ο λόγος του Θεού.

Είναι πράγματα της ματαιότητος, που αφορούν αυτή τη ζωή, αλλά δεν αφορούν την αιώνια ζωή. Κι έτσι την «πατάμε» πολλοί, διότι μελετώντας τα επίγεια, ξεχνάμε τα ουράνια. Γινόμαστε πολυμαθείς κατά τα ανθρώπινα, αλλά ολιγομαθείς περί τα θεία. Γι’ αυτό η πνευματική ζωή των συγχρόνων χριστιανών είναι καχεκτική. Δεν είναι μία ζωή γεμάτη από τη Χάρη και τον φωτισμό του Θεού.

Αθώοι φονιάδες και κακούργοι αναίσθητοι (Φώτης Κόντογλου)

 


Μαθαίνει κανένας τα κακουργήματα που γίνουνται σήμερα, κι ανατριχιάζει περισσότερο απ’ άλλη φορά, από την αναισθησία, από την απάθεια, από την πώρωση που έχουνε κείνοι που τα κάνουνε, σαν να είναι αληθινοί σατανάδες, και σαν να είναι ο σκοτωμός η φυσική τροφή της ψυχής τους.
Άλλη φορά οι φονιάδες σκοτώνανε, οι περισσότεροι, χωρίς να το θέλουνε, μέσα στη ζάλη τους. Ένα σύννεφο από θυμό ή από ζήλεια ή από πνιγμένο δίκιο, θόλωνε τα μάτια τους για μια στιγμή. Μα ύστερα σκόρπιζε αυτό το σύννεφο, τα μάτια τους καθαρίζανε, και μετανιώνανε. Πολλές φορές κλαίγανε, θέλανε να σκοτωθούνε, ντρεπόντανε τον κόσμο. Τώρα οι φονιάδες, κ’ οι άλλοι που κάνουνε κακές πράξεις, είναι ολότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, αναίσθητοι σατανάδες, βουβοί και ψυχροί κακούργοι. Και τί; Μικροί και μεγάλοι, χωριάτες και σπουδαγμένοι! Ένα πράγμα φοβερό!
Αυτές οι σκέψεις με κάνανε να θυμηθώ κάποιους φονιάδες, που έζησα μαζί τους τον καιρό που ήμουνα πολύ νέος, και που είχανε κάνει την αμαρτία του σκοτωμού μέσα στην άναψη της ψυχής τους. Αυτοί ήτανε ζεστοί φονιάδες, να πούμε, δεν ήτανε ψυχροί, σαν τους περισσότερους σημερινούς. Ένιωθες πως ήτανε άνθρωποι σαν κ’ εσένα κι όχι φίδια κρύα, όπως είναι οι σημερινοί φονιάδες, χωρίς καρδιά, εκτρώματα βουβά, παγωμένα, ολότελα ξένα για τον άνθρωπο. Γι’ αυτό, εκείνους τους παλιούς φονιάδες τους λέγω αθώους φονιάδες, μπροστά στους καινούργιους, που είναι, οι περισσότεροι, κακούργοι μέχρι κόκκαλο, σατανόψυχοι, αμετανόητοι.
Για τους τέτοιους παραστρατημένους αμαρτωλούς, που άθελά τους πιάνονται στα δίχτυα του Σατανά, ο Χριστός έδειχνε μεγάλη επιείκεια, μεγάλη συμπόνια, ξεχωρίζοντάς τους από τους άλλους, που θεληματικά κάνουνε την αμαρτία, και που χαίρουνται σαν την κάνουνε. «Οι τελώναι και αι πόρναι» έλεγε, «προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού». «Οι τελώνες κ’ οι πόρνες πηγαίνουνε μπροστά από σας στη βασιλεία του Θεού». Για όποιον δεν έχει στο νου του αυτή την αμαρτωλή αθωότητα, που είπα, είναι ακατανόητα αυτά που λέγει για κάποιους αμαρτωλούς και όσα αυστηρά λέγει γι’ άλλους αμαρτωλούς, που μας φαίνεται πως δεν αμαρτήσανε τόσο βαριά, ώστε να τους κατακρίνει τόσο αυστηρά ο πράος και ανεξίκακος Χριστός. Συγχωρά τον τελώνη Ματθαίο που φορολογούσε τον κόσμο και τον κάνει μάλιστα και μαθητή του, συγχωρά τον Ζακχαίο, την πόρνη, τον Πέτρο που τον αρνήθηκε, τον Θωμά που δεν τον πίστεψε, τέλος τον ληστή που σκότωνε τ’ αδέρφια του και που τον κάλεσε, αυτόν τον φονιά, να μπει πρώτος στον Παράδεισο, πριν να έμπουνε οι Απόστολοι, οι Άγιοι κ’ οι Μάρτυρες, πράγματα παράδοξα κι ανεξήγητα. Δεν συγχώρεσε όμως τους υποκριτές Φαρισαίους, τους ματαιόδοξους πλούσιους, τον φονιά τον Ηρώδη, που τον ονόμασε αλώπεκα, τους άπιστους Γραμματείς, τους πονηρούς Σαδδουκαίους, τον προδότη Ιούδα, που είχε ψυχή οπού ήτανε χαλασμένη αδιόρθωτα από τη φιλαργυρία κι από τον φθόνο.

Εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για τον Χριστό, είναι η απλότητα της ψυχής, κι όχι η άμεμπτος διαγωγή ενός ανθρώπου, πονηρού, όπως ο Φαρισαίος που προσευχότανε. Γι’ αυτό λέγει ο Κύριος: «Αμήν, λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών». Το περίσσευμα της καρδίας κοιτάζει ο Χριστός, που φανερώνει την βαθύτερη ουσία του κάθε ανθρώπου. Συγχωρά τις αμαρτίες που κάθουνται απάνω στην ψυχή όπως η σκουριά απάνω στο σίδερο, και που φεύγει με το τρίψιμο, με τη μετάνοια. Μα δεν συγχωρά την ψυχή που την έχει φάγει από το θεμέλιό της η αμαρτία, που είναι σκουριασμένη και σαπισμένη ολότελα, και καταστάθηκε αμετανόητη. «Δεν υπάρχει», λέγει ένας άγιος, «αμαρτία ασυγχώρητη, παρά μονάχα εκείνη που είναι αμετανόητη». Ο Χριστός αγαπά τον άνθρωπο που έχει καλή καρδιά, και σιχαίνεται τη μοχθηρία.

Μια φορά τα ‘φερε η τύχη κ’ έζησα μ’ έναν φονιά, έναν ληστή. Βρισκόμουνα σ’ ένα έρημο μοναστήρι, μακριά από χωριό και πολιτεία, και γνωρίστηκα μαζί του, χωρίς να ξέρω πως ήτανε ληστής. Ύστερ’ από καιρό το έμαθα. Δούλευα αντιγράφοντας τις τοιχογραφίες της εκκλησίας, και χρειάστηκα κιάλια, γιατί δεν τις έβλεπα, επειδής ήτανε πολύ ψηλά. Και μου ‘φερε κάτι κιάλια εκείνος ο άνθρωπος, κ’ έτσι πιάσαμε φιλία.

Του μιλούσα για τους αγίους, που ήτανε ζωγραφισμένοι, για ιστορικά πράγματα, για τα άρματα που είχανε οι αρχαίοι. Εκείνος με άκουγε με τόση προσοχή, με τέτοιον πόθο, με τόση ταπείνωση, με τέτοια κατάνυξη, που δεν μπορώ να την παραστήσω. Σαν μωρό παιδί, όπως λέγει ο Χριστός. Η αθωότητά του ήτανε απίστευτη. Μαζί του, έγινα κ’ εγώ νήπιος, ξέχασα τι ήξερα και τι δεν ήξερα, έγινα άπλαστος, όπως γράφουνε οι παλαιοί ασκητάδες.

Με τον καιρό, η αγάπη του για μένα έγινε τόσο μεγάλη, που δεν γίνεται περισσότερο. Κ’ η δική μου σ’ αυτόν. Προσπαθούσε να μαντέψει τι θέλω, για να το φέρει, πριν του το ζητήσω. Η απλότητα της ψυχής του κ’ η αθωότητά του ήτανε απίστευτη, μ’ όλο που ήτανε πολύ έξυπνος. Έκανε ολοένα τον σταυρό του στους αγίους, και μια φορά τον βρήκα δακρυσμένον και γονατισμένον σε μια σκοτεινή γωνιά της εκκλησιάς. Παρακολουθούσε δίχως μιλιά, με μεγάλη προσοχή, τη δουλειά μου, την ώρα που ζωγράφιζα. Δεν πίστευε τα μάτια του, πως αυτά γινόντανε με τρεις τρίχες (τα πινέλα) και με λίγη μπογιά. Με είχε για κάποιο πλάσμα υπεράνθρωπο.

«Μαστρο – Φώτη, τί άνθρωπος είσαι! Τέτοιον άνθρωπο δεν τον πίστευα να υπάρχει στον κόσμο! Σάμπως τι ξέρουμε κ’ εμείς οι βουνίσιοι; Τί αγροικάμε; Σαν τα γιδερά είμαστε!»

Του μιλούσα για τους πολεμιστάδες αγίους, για τον Άη – Γιώργη, για τον Άη – Δημήτρη, για τον Άγιο Μερκούριο, και του εξηγούσα και τ’ άρματά τους. Εκείνος άνοιγε τ’ αθώα μάτια του και δάκρυζε:

«Ζήσανε, κυρ – Φώτη, στον κόσμο τέτοιοι αγιασμένοι ανθρώποι; Πώς μας σηκών’ η γης εμάς, και δεν μας καταπίνει; Τί καλό βλέπ’ ο Θεός από μας; Εμείς οι φτωχοί, είμαστε κι αμαρτωλοί! Οι πλούσιοι δεν κάνουνε αμαρτίες, και τα’ αγαπά ο Θεός!»

Μια μέρα θέλησα να τον ζωγραφίσω. Άμα είδε πως δούλευα με μολύβι, τα ‘χασε, γιατί νόμιζε πως μονάχα με πινέλα γίνεται μια ζωγραφιά. Άνοιγε το χέρι μου, που βαστούσα το μολύβι, για να δει αν κρατώ μοναχά το μολύβι ή έχω κανένα μηχάνημα, καμιά φωτογραφική μηχανή. Απόρησε ακόμα, σαν είδε πως ζωγράφιζα κι ανθρώπους ζωντανούς, επειδή νόμιζε πως η ζωγραφική ήτανε μονάχα για αγίους.

Σαν τελείωσα τη ζωγραφιά του και την είδε τελειωμένη, τρελάθηκε από τη χαρά του. Φιλούσε τα χέρια μου, και χόρευε σαν τον Παρασκευά του Ροβινσόνα. Την έβλεπε σαν ένα πράγμα μαγικό, δεν πίστευε στα μάτια του: να είναι ο ίδιος κι απαράλλαχτος! Προ πάντων του έκαναν εντύπωση η φουστανέλα με τις πτυχές, ο κάλτσες του, τα τσαρούχια του. Το χαρτί φοβότανε να το αγγίξει, και το τύλιξα εγώ και του το ‘δωσα, να το στείλει στους δικούς του. Σαν έφυγα, έκλαιγε σαν παιδί, κ’ ήθελε ν’ ‘ρθει μαζί μου στην Αθήνα.

Σ’ ένα τέτοιο ταπεινωμένο πλάσμα είπε ο Χριστός, κρεμασμένος στον Σταυρό: «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω».

Άλλη φορά, τον καιρό που ήμουνα παλληκαρόπουλο, έζησα μ’ έναν άλλον φονιά, απάνω σ’ ένα ρημόνησο, στη Μικρά Ασία. Ήτανε ένας κοντόφαρδος άνθρωπος, περασμένος, ίδιος κουρσάρος. Φορούσε μια κατσούλα από αστραχάν, έπινε πολύ, κ’ είχε κάνει μεγάλες παλληκαριές στη στεριά και στη θάλασσα.

Ήταν χειμώνας. Ο βοριάς ούρλιαζε απ’ όξω, ερημιά παντού. Η θάλασσα βογγούσε, δεν φαινότανε μήτε γλάρος πουθενά. Εμείς καθόμαστε στο τζάκι και κουβεντιάζαμε. Ο κυρ Παναγής ολοένα φουμάριζε, και συχνά αναστέναζε. Μου ξομολογιότανε τι είχε κανωμένα στη ζωή του.

Μ’ όλη την αγάπη που είχε για μένα, εγώ ώρες – ώρες τον φοβόμουνα, μήπως τον πιάσει το δαιμόνιο και με μαχαιρώσει μ’ ένα μαχαίρι που είχε στο ζωνάρι του. Μα ο κακόμοιρος είχε γίνει πολύ ήμερος. Αφού μου βαστούσε και ίσο, όποτε έψελνα στην μικρή εκκλησιά που είχαμε, και που ερχόντανε κάτι ψαράδες και τσομπάνηδες. Άκουγε με προσοχή, ό,τι του έλεγα για τη θρησκεία. Ήθελε να του εξηγώ το Ευαγγέλιο και «τ’ άλλα γράμματα της εκκλησιάς». Διάβαζε το Ψαλτήρι.

Σαν έμπαινε στην εκκλησιά, έκανε πολλές φορές τον σταυρό του, κ’ ύστερα πήγαινε κοντά στο τέμπλο, μπροστά στην Παναγία, απίθωνε στο σκαλοπάτι το καλπάκι του αστραχάν που φορούσε, και γονάτιζε, έφερνε το κεφάλι του και το χτυπούσε στο μάρμαρο, μουρμουρίζοντας από τα βάθη της ψυχής του:
«Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ! Ήμαρτον, Παναγία μου βασίλισσα!»
Σ’ αυτή τη στάση καθότανε κάμποση ώρα, ακίνητος, μουρμουρίζοντας:
«Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!»

Πηγαίναμε μαζί κυνήγι. Κ’ επειδής ήτανε σημαδευτής στο τουφέκι όσο κανένας, γυρίζαμε φορτωμένοι λαγούς, αγριόπαπιες, κι άλλα πουλιά. Μια φορά μου έφερε δυο κουτάβια από λύκο, κ’ ήθελε να τα θρέψουμε, να τα έχουμε για μαντρόσκυλα. Τα λυπότανε, τα τάϊζε, μα στο τέλος κοντέψανε να τον φάνε, σαν μεγαλώσανε λίγο, αλλά δεν τα σκότωσε, παρά τ’ αμόλησε και φύγανε. Και για τα πουλιά που σκοτώναμε, έλεγε:

«Τί φταίξανε, μαθές, τούτα τα αθώα, και τα σκοτώνουμε;»

Μια μέρα θυμάμαι πως έκανε ένα κρύο τάντανο, κι ο ουρανός ήτανε μαύρος και καθόμαστε στη φωτιά. Ο κυρ – Παναγής έπινε πόντς, δηλαδή βρασμένο ρούμι, όπως συνηθίζανε οι ναυτικοί, κ’ ήθελε να πίνω κ’ εγώ μαζί του. Καθότανε, κατά τα συνηθισμένα του, συλλογισμένος και βουβός, σφιχτοκουμπωμένος, έχοντας χωμένο το ‘να χέρι του στο μανίκι τ’ αλλουνού.

Άξαφνα γυρίζει και μου λέει:

«Δε μου λες, Φωτάκη, άραγες υπάρχει Κόλαση και Παράδεισο;»

Ύστερα από λίγο, αφού σκέφτηκε κάμποσο, είπε, σαν ν’ αποκρινότανε στον εαυτό του, κουνώντας το κεφάλι του:

«Εμ κάτι τις θα υπάρχει, αφού είναι γραμμένο στα παλαιά βιβλία!»

Κι απόμεινε πάλι σκεφτικός, ώρα πολλή.

Σε μια φουρτούνα, που κοντέψαμε να πνιγούμε, σαν βγήκαμε ζωντανοί στη στεριά, ο κυρ – Παναγής έλεγε και ξανάλεγε:

«Κοίταξε, κόντεψα να σας πάρω στο λαιμό μου με τα κρίματα που έχω κανωμένα!»

Αντίκρυ στο νησί μας βρισκότανε ένα μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, κ’ ήτανε ηγούμενος ένας ιερομόναχος Ναθαναήλ. Μια Κυριακή πρωί, είχαμε βγει από τη Λειτουργία, και πίναμε καφέ με τον Παναγή. Καθότανε βουβός, φουμάριζε και συχναναστέναζε, «ωρυόμενος από στεναγμού της καρδίας του».

Για μια στιγμή, γυρίζει και μου λέγει:

«Δε μου λές, κυρ – Φωτάκη, κείνος ο ληστής που γράφει το Βαγγέλιο πώς μετανόησε και συγχωρέθηκε και πήγε στην Παράδεισο, πόσους είχε σκοτωμένους;»

Του αποκρίθηκα πως δεν ήξερα. Μου λέγει:

«Δεν είναι γραμμένο στο Βαγγέλιο πόσα φονικά έκανε;»

Του λέγω:

«Όχι, δεν το γράφει».

Κούνησε το κεφάλι του, αναστέναξε και σώπασε. Ύστερ’ από κάμποση ώρα, μου λέγει:

«Εγώ, Φωτάκη, φαίνεται πως δεν έχω σωτηρία, έχασα την ψυχή μου! Έκανα πολλά στη ζωή μου, λες και μ’ είχε καβάλα ο Όξ’ από δω!… Άραγες εκείνος ο ληστής, που σταυρώθηκε μαζί με τον Χριστό (κ’ έκανε τον σταυρό του), έκανε όσα έκανα εγώ ή πιο λιγότερα, και βρήκε έλεγος από τον Χριστό; Γι’ αυτό σε ρώτηξα. Αλλά μου λες πως στο Βαγγέλιο δεν είναι γραμμένο πόσο αίμα έχυσε, πόσους ανθρώπους σκότωσε… Χμ! Αλίμονο σε μένα!…»

Τα μάτια του δακρύσανε και τα ‘σφιγγε, χώνοντας το ‘να χέρι του μέσα στο μανίκι τ’ αλλουνού.

Απόμεινε κάμποση ώρα συλλογισμένος. Ύστερα, γυρίζει και μου λέγει:
«Αύριο, σαν κόψει λίγο η φουρτούνα, δε μπαίνουμε στη βάρκα, να πάμε αντίκρυ, στον γούμενο τον Ναθαναήλ; Ίσως έχει κανένα άλλο αγιωτικό βιβλίο, που να γράφει πόσους ανθρώπους είχε σκοτωμένους εκείνος ο ληστής που πήγε στην Παράδεισο, να ξαλαφρώσει η καρδιά μου!».

 

(Από το βιβλίο: “Το Αϊβαλί η πατρίδα μου”, του Φώτη Κόντογλου. Εκδόσεις: “Άγκυρα”. Αθήνα, Μάιος του 2009)

Ευαγγελικό ανάγνωσμα Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου 5 Δεκεμβρίου, κείμενο & Νεοελληνική Απόδοση.

 


Κατά Ματθαίον, Κεφάλαιο ΙΑ'(11) 27-30

Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι.
Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.
ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·
ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Νεοελληνική Απόδοση

Όλα μου παραδόθηκαν από τον Πατέρα μου, και κανείς δε γνωρίζει καλά τον Υιό παρά μόνο ο Πατέρας, ούτε τον Πατέρα γνωρίζει κανείς καλά παρά μόνο ο Υιός και αυτός στον οποίο θέλει ο Υιός να τον αποκαλύψει.
Ελάτε προς εμένα όλοι όσοι κουράζεστε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω.
Σηκώστε το ζυγό μου πάνω σας και μάθετε από εμένα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας.
Γιατί ο ζυγός μου είναι ευεργετικός και το φορτίο μου ελαφρό».

Αποστολικό ανάγνωσμα Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, κείμενο & Νεοελληνική Απόδοση.

 


 Προς Γαλάτας, Ε'(5) 22-26, ΣΤ'(6) 1-2

 

ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις,
πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος.
οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις.
Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν.
μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες.

ΣΤ'(6) 1-2

Ἀδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος, σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς.
ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

 

Νεοελληνική Απόδοση

Ο καρπός όμως του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη,
πραότητα, εγκράτεια. Ενάντια σε τέτοια δεν υπάρχει νόμος.
Εκείνοι, λοιπόν, που είναι του Χριστού Ιησού σταύρωσαν τη σάρκα μαζί με τα πάθη και με τις επιθυμίες.
Αν ζούμε από το Πνεύμα, πίσω από το Πνεύμα και να πορευόμαστε στοιχισμένοι.
Ας μη γινόμαστε κενόδοξοι, προκαλώντας ο ένας τον άλλο, φθονώντας ο ένας τον άλλο.

ΣΤ'(6) 1-2

Αδελφοί, και αν συλληφθεί απρόβλεπτα ένας άνθρωπος σε κάποιο παράπτωμα, εσείς οι πνευματικοί διορθώνετε τέτοιον άνθρωπο με πνεύμα πραότητας, προσέχοντας τον εαυτό σου μήπως κι εσύ πειραστείς.
Να βαστάζετε τα βάρη ο ένας του άλλου και έτσι θα εκπληρώσετε πλήρως το νόμο του Χριστού.

ΕΣΤΕΙΛΕΣ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;

 

Αγαπητά μου πνευματικά παιδιά,

 

H Ιερά Μητρόπολίς μας με συνέπεια και αγάπη διακονεί το ποίμνιό της πάντοτε προσευχομένη και συμπάσχουσα. Δεν παραλείπει δε και την παροχή οικονομικής βοήθειας και αναγκαίων ειδών διατροφής και ενδύσεως σε όσους συνανθρώπους μας έχουν ανάγκη.

 

Όμως τα απαγορευτικά μέτρα κυκλοφορίας, λόγω κορωνοϊού, τα οποία με ιδιαίτερη αυστηρότητα επιβάλλονται στην Εκκλησία, κρατούν τις εκκλησίες μας κλειστές, ενώ φαίνεται ότι και ο καθιερωμένος πριν τα Χριστούγεννα Έρανος Αγάπης δεν θα διεξαχθεί με τον συνήθη τρόπο.

 

Επειδή, όμως, οι ανάγκες καθημερινώς αυξάνουν και τα αιτήματα πολλαπλασιάζονται, κάνουμε έκκληση στα φιλάνθρωπα αισθήματά Σας και σας παρακαλούμε να καταθέσετε την χριστουγεννιάτικη φιλάνθρωπη προσφορά σας στην Ιερά Μητρόπολη είτε μέσω των Ενοριών Σας, είτε απ’ ευθείας, είτε με ταχυδρομική επιταγή ή και με κατάθεση στους τραπεζικούς λογαριασμούς Εθνικής Τραπέζης (ΙΒΑΝ GR50 0110 4880 0000 4882 9651 198) και Τραπέζης Πειραιώς (ΙΒΑΝ GR 1201717690006769136763508) στο όνομα του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου.

 

Από τις Ενορίες θα λαμβάνετε ισόποσα με την κατάθεσή σας κουπόνια Εράνου, τα οποία ήδη έχουμε προμηθεύσει, ενώ όσοι προτιμήσετε τους άλλους τρόπους προσφοράς θα λάβετε ισόποση απόδειξη από την Ιερά Μητρόπολη.

 

Με την ελπίδα και την βεβαιότητα ότι θα ανταποκριθείτε με την εγνωσμένη σε μας αγάπη και φιλοτιμία και ΘΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΤΟ ΔΩΡΟ ΣΑΣ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων και σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα και ευλογημένο το ερχόμενο νέο έτος.

 

Με πατρική αγάπη

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†ο Χαλκίδος Χρυσόστομος

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

 

Αριθμ. Πρωτ.  1686

 

Χαλκίδα, 3 Δεκεμβρίου 2020         

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ελάβαμε αναφορά του Σωματείου Καταστηματαρχών Εστίασης -  Αναψυχής και Ψυχαγωγίας της Πόλεώς μας, στην οποία εκφράζεται έντονη η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση των μελών του, ότι τις τελευταίες ημέρες έλαβαν προσωπικές επιστολές, το περιεχόμενο των οποίων χαρακτηρίζεται προσηλυτιστικό, και προσκαλούνται οι παραλήπτες των επιστολών να έλθουν σε επικοινωνία, ώστε να γνωρίσουν, μέσω του διαδικτύου, τις πεποιθήσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά και να παρηγορηθούν.

 

Με αφορμή το γεγονός αυτό και προς ενημέρωση του πιστού Λαού του Θεού, υπενθυμίζουμε ότι η Ορ­γά­νω­ση των «Χι­λια­στών» ή «Μαρ­τύ­ρων του Ι­ε­χω­βά» ή της «Ε­ται­ρεί­ας "Σκο­πιά"» (όπως εί­ναι γνω­στοί και α­πό το πε­ρι­ο­δι­κό «Σκο­πιά» που δι­α­κι­νούν) δεν έχουν καμμία σχέση με την Ορθοδοξία και την Ουράνια Βασιλεία του Κυρίου μας!

 

Είναι μια πο­λυ­ε­θνι­κή, εμ­πο­ρι­κή, με­το­χι­κή ε­ται­ρεί­α, με τον τί­τλο: «Βι­βλι­κή και Φυλ­λα­δι­κή Ε­ται­ρεί­α Σκο­πιά της Νέ­ας Υ­όρ­κης» (W­a­t­c­h­t­o­w­er B­i­b­le a­nd T­r­a­ct S­o­c­i­e­ty of N­ew Y­o­rk, I­nc.­), της οποίας η έ­δρα είναι στο Μπρού­κλιν της Νέ­ας Υ­όρ­κης, με πα­ραρ­τή­μα­τα σε ό­λο τον κό­σμο, και έχει θρησκευτικό προσωπείο, προκειμένου να προξενεί το ενδιαφέρον και να προσελκύει. Και στο χώρο όμως της θρησκείας χαρακτηρίζεται ως αίρεση, η οποία περιλαμβάνει όλες τις αντιχριστιανικές αιρετικές διδασκαλίες!

 

Εκδίδει τα πε­ρι­ο­δι­κά «ΣΚΟ­ΠΙΑ» και «ΞΥ­ΠΝΑ», και, σύμφωνα με την διοίκηση της Οργάνωσης-Εταιρείας, στην οποία τα μέλη οφείλουν τυφλή υπακοή, η προ­ώ­θη­ση και πώληση των εκ­δο­τι­κών προ­ϊ­όν­των της, εί­ναι η «α­λη­θι­νή λα­τρεί­α του Ι­ε­χω­βά»!!!

 

Σύμ­φω­να με τις αρ­χές της ε­ται­ρεί­ας, ο Ι­ε­χω­βά κά­νει το θέ­λη­μά του γνω­στό στους αν­θρώ­πους μέ­σω της ε­ται­ρεί­ας «Σκο­πιά». Κα­τά συ­νέ­πεια, άρ­νη­ση των δο­ξα­σι­ών της ε­ται­ρεί­ας ση­μαί­νει για τους ο­πα­δούς, άρ­νη­ση του θε­λή­μα­τος του Θε­ού. Τε­λευ­ταί­α θέ­λουν να ο­νο­μά­ζον­ται «Χρι­στια­νοί», πα­ρ’ ό­λο που στο πα­ρελ­θόν θε­ω­ρού­σαν «το ό­νο­μα Χρι­στια­νός δυ­σώ­δες» (Σκο­πιά, 1962, σ. 143), δηλαδή βρωμερό!!!

 

Το υ­περ­τι­μη­μέ­νο ό­μως ό­νο­μα του Χρι­στού το φέ­ρουν ό­σοι πι­στεύ­ουν στη Θε­ό­τη­τά Του και ό­χι ό­σοι την αρ­νούν­ται, δι­ό­τι οι «Μάρ­τυ­ρες του Ι­ε­χω­βά» αρ­νούν­ται τη Θε­ό­τη­τά του Χρι­στού, ά­ρα θε­ω­ρούν­ται «αρ­νη­τές του Χρι­στού, αν­τί­χρι­στοι» κα­τά την Α­γί­α Γρα­φή (Α΄ Ι­ω­άν. 5, 20 και Β΄ Ι­ω­άν. 9).

 

Στα πε­ρι­ο­δι­κά τους α­να­φέ­ρουν πως ό­σοι δεν εί­ναι υ­πο­ταγ­μέ­νοι στο θέ­λη­μα της ε­ται­ρεί­ας, δεν εί­ναι «Μάρ­τυ­ρες του Ι­ε­χω­βά». Ό­ταν δε «σύν­το­μα» θα γί­νει ο Αρ­μα­γεδ­δών, αυ­τοί θα σφα­χτούν και οι «Μάρ­τυ­ρες του Ι­ε­χω­βά» θα πλύ­νουν τα πό­δια τους στο αί­μα των μη Χι­λια­στών («Σκο­πιά», 1968, σ. 83).

 

Συ­νεπώς, δεν πρό­κει­ται για θρη­σκεί­α, αλ­λά για εμ­πο­ρι­κή ε­ται­ρεί­α, η ο­ποί­α εμ­πο­ρεύ­ε­ται έν­τυ­πα της δι­κής της εμ­πνεύ­σε­ως. Οι δε ο­πα­δοί της πρέ­πει να θε­ω­ρη­θούν ά­μι­σθοι υ­πάλ­λη­λοι της ε­ται­ρεί­ας. Για να μπο­ρεί να τους ε­λέγ­χει, α­σκεί ι­σχυ­ρό­τα­το και με­θο­δευ­μέ­νο ψυ­χο­λο­γι­κό ε­ξα­ναγ­κα­σμό, με το ψευ­δές δί­λημ­μα: μέ­νον­τας στην ε­ται­ρεί­α και δου­λεύ­ον­τας γι’ αυ­τήν σώ­ζε­σαι κα­τά την «κα­τα­στρο­φή του Αρ­μα­γεδ­δώ­να», φεύ­γον­τας α­πό αυ­τή χά­νε­σαι.

 

Τι δι­δά­σκουν οι «Μάρ­τυ­ρες του Ι­ε­χω­βά»:

 

Οι ο­πα­δοί της «Ε­ται­ρεί­ας «Σκο­πιά» αρνούν­ται με βδε­λυγ­μί­α το δόγ­μα της Α­γί­ας Τριά­δος, αρνούνται την κα­τ' ε­πα­νά­λη­ψη βε­βαι­ω­μέ­νη θε­ό­τη­τα του Χρι­στού μας α­πό την ί­δια την Α­γί­α Γρα­φή.

 

Αρ­νούν­ται τη θε­ό­τη­τα του Πα­να­γί­ου Πνεύ­μα­τος, αρνούνται τη φύ­ση της Εκ­κλη­σί­ας και τη δυ­να­τό­τη­τα να γί­νουν μέ­λη Της ό­λοι οι άν­θρω­ποι, αρνούνται την α­θα­να­σί­α της ψυ­χής και πιστεύουν ότι με το θά­να­το οι άν­θρω­ποι εκ­μη­δε­νί­ζον­ται ό­πως τα ζώα!!! Αρ­νούν­ται να τι­μή­σουν την Πα­να­γί­α ως Θε­ο­τό­κο, αρνούνται την τι­μή­ των Α­γί­ων και την πρε­σβεί­α τους στο Θε­ό. Αρ­νούν­ται την τι­μή των Ι­ε­ρών Λει­ψά­νων, Ι­ε­ρών Ει­κό­νων κ.λπ. ως δή­θεν ει­δω­λο­λα­τρί­α.

 

Υ­βρί­ζουν τον Τί­μιο Σταυ­ρό και φρίτ­τουν στη θέ­α του -πα­ρ’ ό­λο που το πε­ρι­ο­δι­κό «Σκο­πιά» τον εί­χε ως έμ­βλη­μά του μέ­χρι το 1931- θε­ω­ρών­τας τον σή­με­ρα ως όρ­γα­νο εγ­κλή­μα­τος!!!

 

Πώς να αν­τι­δρού­με:

 

Εί­ναι γνω­στό σε ό­λους ό­τι οι ο­πα­δοί της ε­ται­ρεί­ας «Σκο­πιά» α­σκούν πι­ε­στι­κό προ­ση­λυ­τι­σμό. Εί­ναι δε υ­παρ­κτός ο κίν­δυ­νος να πα­ρα­συρ­θεί ό­ποι­ος δε γνω­ρί­ζει κα­λά την Α­γί­α Γρα­φή και την ορ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α. Η προ­σπά­θεια δι­α­λό­γου μα­ζί τους εί­ναι ι­δι­αί­τε­ρα δύ­σκο­λη, για­τί οι ο­πα­δοί της «Σκο­πιάς» εκ­παι­δεύ­ον­ται ει­δι­κά στο πώς να ε­ξα­πα­τούν τους συ­νο­μι­λη­τές τους και στο πώς να κα­τευ­θύ­νουν τη συ­ζή­τη­ση ό­πως αυ­τοί θέ­λουν, συ­χνά χω­ρίς καν να εί­ναι σε θέ­ση να κα­τα­λά­βουν ό­τι αυ­τό κά­νουν. Σε πε­ρι­πτώ­σεις, λοι­πόν, προ­σέγ­γι­σής μας α­πό «μάρ­τυ­ρες του Ι­ε­χω­βά» κα­λό εί­ναι να στα­μα­τά­με την ό­ποι­α συ­ζή­τη­ση θα προ­σπα­θή­σουν να ξε­κι­νή­σουν, λέ­γον­τας α­πλά και με α­γά­πη «εί­μα­στε Χρι­στια­νοί Ορ­θό­δο­ξοι, δεν εν­δι­α­φε­ρό­μα­στε! Δεν ε­πι­θυ­μού­με κα­μιά συ­νο­μι­λί­α και ε­πί­σκεψη ή και ηλεκτρονική ή άλλη επικοινωνία»! Ο­ποι­α­δή­πο­τε, όμως, ά­σχη­μη συμ­πε­ρι­φο­ρά α­πό μέ­ρους μας προς τους χι­λια­στές και προς ό­λους τους αι­ρε­τι­κούς, εί­ναι ό­χι μό­νο α­νε­πί­τρε­πτη α­πό το ορ­θό­δο­ξο ή­θος μας, αλ­λά ε­πι­τεί­νει τον φα­να­τι­σμό των αι­ρε­τι­κών και το ζή­λο τους, δι­ό­τι τους κα­θι­στά «μάρ­τυ­ρες» της δρά­σης τους.

 

Συμπερασματικά, δεν πρό­κει­ται για θρη­σκεί­α, αλ­λά για εμ­πο­ρι­κή ε­ται­ρεί­α, η ο­ποί­α εμ­πο­ρεύ­ε­ται έν­τυ­πα της δι­κής της εμ­πνεύ­σε­ως. Οι δε ο­πα­δοί της πρέ­πει να θε­ω­ρη­θούν ά­μι­σθοι υ­πάλ­λη­λοι της ε­ται­ρεί­ας. Για να μπο­ρεί να τους ε­λέγ­χει, α­σκεί ι­σχυ­ρό­τα­το και με­θο­δευ­μέ­νο ψυ­χο­λο­γι­κό ε­ξα­ναγ­κα­σμό, με το ψευ­δές δί­λημ­μα: μέ­νον­τας στην ε­ται­ρεί­α και δου­λεύ­ον­τας γι’ αυ­τήν σώ­ζε­σαι κα­τά την «κα­τα­στρο­φή του Αρ­μα­γεδ­δώ­να», φεύ­γον­τας α­πό αυ­τή χά­νε­σαι.

 

Η δι­δα­σκα­λί­α της «Σκο­πιάς» εί­ναι στα­θε­ρή μό­νο σε έ­να ση­μεί­ο: στο ό,τι πει ο «δού­λος» -δη­λα­δή οι αρ­χη­γοί της ορ­γά­νω­σης- εί­ναι νό­μος, και δεν ε­πι­τρέ­πε­ται σε κα­νέ­ναν ο­πα­δό να το αμ­φι­σβη­τή­σει. Ο­τι­δή­πο­τε άλ­λο αλ­λά­ζει, συ­χνά ο­λο­κλη­ρω­τι­κά. Έ­τσι μπο­ρεί κα­νείς να δι­α­πι­στώ­σει χα­ο­τι­κές αλ­λα­γές στη δι­δα­σκα­λί­α της σε σχέ­ση με το τι πί­στευ­ε προ­η­γου­μέ­νως. Οι ο­πα­δοί φυ­σι­κά α­πα­γο­ρεύ­ε­ται να προ­βλη­μα­τι­στούν για τις αλ­λα­γές αυ­τές, κα­θώς «αν­ταρ­σί­α ε­ναν­τί­ον του δού­λου εί­ναι αν­ταρ­σί­α ε­ναν­τί­ον του Ι­ε­χω­βά». Έ­τσι, έ­χουν μά­θει να α­πο­δέ­χον­ται ά­κρι­τα τα πάν­τα. Μακάρι οι άνθρωποι αυτοί -θύματα συστηματικής πλύσεως εγκεφάλου- να ενεργοποιήσουν την κρίση τους και να δουν την αλήθεια!

 

Εκ του Γραφείου Αντιαιρετικής Δράσεως

της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2020

Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Αγίας Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας , κείμενο & Νεοελληνική Απόδοση

 


Κατά Μάρκον, Κεφάλαιο Ε'(5) 24-34

καὶ ἀπῆλθε μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς, καὶ συνέθλιβον αὐτόν.
Καὶ γυνή τις οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἔτη δώδεκα,
καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν ἰατρῶν καὶ δαπανήσασα τὰ παρ᾿ ἑαυτῆς πάντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα,
ἀκούσασα περὶ τοῦ ᾿Ιησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ·
ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ ὅτι ἐὰν ἅψωμαι κἂν τῶν ἱματίων αὐτοῦ, σωθήσομαι.
καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος.
καὶ εὐθέως ὁ ᾿Ιησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἑαυτῷ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεὶς ἐν τῷ ὄχλῳ ἔλεγε· τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων;
καὶ ἔλεγον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε, καὶ λέγεις τίς μου ἥψατο;
καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν.
ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν ἐπ᾿ αὐτῇ, ἦλθε καὶ προσέπεσεν αὐτῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν.
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην, καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου.

Νεοελληνική Απόδοση

Και ο Ιησούς έφυγε μαζί του. Και τον ακολουθούσε πλήθος πολύ και τον συνέθλιβαν.
Και μια γυναίκα που είχε ροή αίματος δώδεκα έτη
και που έπαθε πολλά από πολλούς γιατρούς, και που δαπάνησε όλα τα υπάρχοντά της και που τίποτα δεν ωφελήθηκε αλλά μάλλον ήρθε στο χειρότερο,
όταν άκουσε για τον Ιησού, ήρθε μέσα στο πλήθος από πίσω του και άγγιξε το ρούχο του.
Γιατί έλεγε: «Αν αγγίξω και μόνο τα ρούχα του, θα σωθώ».
Και ευθύς ξεράθηκε η πηγή του αίματός της και κατάλαβε στο σώμα της ότι έχει γιατρευτεί από τη μάστιγά της.
Και ευθύς ο Ιησούς, επειδή κατανόησε μέσα του τη δύναμη που εξήλθε από αυτόν, στράφηκε πίσω στο πλήθος και έλεγε: «Ποιος μου άγγιξε τα ρούχα;»
Και του έλεγαν οι μαθητές του: «Βλέπεις το πλήθος να σε συνθλίβει και λες: Ποιος με άγγιξε;»
Και έβλεπε γύρω, για να δει εκείνη που έκανε αυτό.
Τότε η γυναίκα, που φοβήθηκε και έτρεμε, επειδή ήξερε αυτό που είχε γίνει σ’ αυτήν, ήρθε και έπεσε μπροστά στα πόδια του και του είπε όλη την αλήθεια.
Εκείνος της είπε: «Θυγατέρα μου, η πίστη σου σε έχει σώσει. Πήγαινε με ειρήνη και να είσαι υγιής από τη μάστιγά σου».

Αποστολικό ανάγνωσμα της Αγίας Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας , κείμενο & Νεοελληνική Απόδοση

 


Προς Γαλάτας, Γ'(3) 23-29, Δ'(4) 1-5

 

Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι.
ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν·
᾿Ελθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν.
πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ·
ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε.
οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ.
εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ ᾿Αβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.

Δ'(4) 1-5

Λέγω δέ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν,
ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός.
οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι·
ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον,
ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

Νεοελληνική Απόδοση

Προτού όμως να έρθει η πίστη, φρουρούμασταν περικλεισμένοι από το νόμο, για τη μελλοντική πίστη που επρόκειτο να αποκαλυφτεί.
Ώστε ο νόμος έχει γίνει δούλος φρουρός παιδιών και οδηγός μας στο Χριστό, για να δικαιωθούμε από την πίστη.
Όταν ήρθε όμως η πίστη, δεν είμαστε πια κάτω από δούλο φρουρό παιδιών και οδηγό.
Γιατί όλοι είστε γιοι του Θεού μέσω της πίστης στο Χριστό Ιησού.
Γιατί όσοι στο Χριστό βαφτιστήκατε, το Χριστό ντυθήκατε.
Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό. Γιατί όλοι εσείς είστε ένας στο Χριστό Ιησού.
Αν λοιπόν εσείς είστε του Χριστού, άρα είστε σπέρμα του Αβραάμ, κληρονόμοι σύμφωνα με την υπόσχεση.

Δ'(4) 1-5

Εννοώ, λοιπόν, ότι για όσο χρόνο ο κληρονόμος είναι νήπιο, δε διαφέρει σε τίποτα από δούλο, αν και είναι κύριος όλων.
Αλλά είναι κάτω από επιτρόπους και οικονόμους μέχρι την προθεσμία του πατέρα του.
Έτσι κι εμείς, όταν ήμασταν νήπια, ήμασταν υποδουλωμένοι κάτω από τα στοιχεία του κόσμου.
Όταν όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός απέστειλε προς τα έξω τον Υιό του, που γεννήθηκε από γυναίκα και που ήταν κάτω από το νόμο,
για να εξαγοράσει αυτούς που είναι κάτω από το νόμο, ώστε να λάβουμε την υιοθεσία.

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

 


Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες» Κάθε χρόνο εστιάζει σε διαφορετικό θέμα.

Ιστορία

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες 1981

Το 1976, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε το 1981 ως Διεθνές Έτος των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες ζητώντας ένα σχέδιο δράσης σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ισότητα των ευκαιριών, την αποκατάσταση και την πρόληψη των αναπηριών.

Το θέμα της συγκεκριμένη ημέρας είναι "η πλήρης συμμετοχή και ισότητα", η οποία ορίζεται ως το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία να συμμετέχουν πλήρως στη ζωή και την ανάπτυξη των κοινωνιών τους, να απολαμβάνουν συνθήκες διαβίωσης ίσες με εκείνες των άλλων πολιτών, και να έχουν ίσο μερίδιο στη βελτίωση των συνθηκών που προκύπτουν από την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη.

Ηνωμένα Έθνη: η Δεκαετία των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες 1983-1992

Προκειμένου να υπάρξει ένα χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι κυβερνήσεις και οι οργανώσεις θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τις δραστηριότητες που συστήνονται στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης των Η.Ε., η Γενική Συνέλευση ανακήρυξε τα έτη 1983 έως1992 ως Δεκαετία των Ηνωμένων Εθνών για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες

Θεματολογία Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία προηγούμενων ετών

·         1998: "Τέχνες, Κουλτούρα και Ανεξάρτητη Διαβίωση"

·         1999: "Πρόσβαση για όλους για τη νέα χιλιετία"

·         2000: "Κάνοντας την τεχνολογία της πληροφορίας προσβάσιμη σε όλους"

·         2001: "Πλήρης συμμετοχή και ισότητα: Έκκληση για νέα προσέγγιση ως προς την αξιολόγηση της προόδου και των αποτελεσμάτων"

·         2002: "Ανεξάρτητη διαβίωση και βιώσιμα μέσα συντήρησης"

·         2003: "Η δικής μας Φωνή"

·         2004: "Τίποτα για εμάς, χωρίς εμάς"

·         2005: "Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία: Δράση για την ανάπτυξη"

·         2006: "E-προσβασιμότητα"

·         2007: "Αξιοπρεπής Εργασία για τα Άτομα με Αναπηρίες"

·         2008: "Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες: Αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη για όλους μας"

·         2009: "Συμπυκνώνοντας τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας: Ενδυνάμωση των ατόμων με αναπηρία και των κοινοτήτων τους σε όλο τον κόσμο"

·         2010: "Κρατώντας την υπόσχεση: Ενσωμάτωση της αναπηρίας στους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας για το 2015 και μετέπειτα"

·         2011: "Μαζί για έναν καλύτερο κόσμο για όλους: Συμμετοχή των ατόμων με αναπηρίες στον τομέα της Ανάπτυξης

·         2015: ''ΤραγουδΑ.Μ.Ε.Α.πό ψηλά: Το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε για την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας 3/12

Πηγές

·         Infinite Ability

·         Don't DIS my ABILITY

·         Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες 1981

Παραπομπές

1.    «International Day of Persons with Disabilities». Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2008.

2.   «The International Year of Disabled Persons 1981»UN. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2011.

3.    «United Nations Decade of Disabled Persons 1983-1992»UN Enable. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2011.

4.    «International Day of Persons with Disabilities - 3 December 2010»UN Enable. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2011.

5.    «Theme for 2011: Together for a better world for all: Including persons with disabilities in development»UN Enable. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

·         Επίσημη Ιστοσελίδα των Ηνωμένων Εθνών

·         Η Διακήρυξη No. 47/3 (Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες)

·         Ηνωμένα Έθνη, Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Θεμάτων, Παγκόμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, 3 Δεκεμβρίου

·         Συνέδριο των Η.Ε. για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες, συμπεριλαμβανομένου του Άρθρου 21 για την πρόσβαση στην Πληροφορία και την Επικοινωνία

http://www.odigostoupoliti.eu/category/odigos-tou-politi/amea-atoma-me-anapiria/

Να μελετούμε τον λόγο του Θεού († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

  Είναι πολύ ωφέλιμο στην ψυχή μας να έχουμε όλοι το Ευαγγέλιο στο σπίτι μας. Και, εκτός από την προσευχή που πρέπει να κάνουμε κάθε πρωί κα...